کامپوزیت‌های دندانپزشکی مواد ترمیمی مدرنی هستند که امروزه به طور گسترده‌ای برای بازسازی دندان‌های آسیب‌دیده ناشی از پوسیدگی، شکستگی یا سایش به کار می‌روند. این مواد از دو جزء اصلی تشکیل شده‌اند: یک ماتریکس پلیمری (رزینی) و ذرات پرکننده معدنی. تفاوت‌های کلیدی بین انواع مختلف کامپوزیت‌ها، عمدتاً به اندازه، شکل، توزیع ذرات پرکننده و نوع رزین ماتریکس برمی‌گردد که خواص نهایی ماده از جمله استحکام، پولیش‌پذیری، انقباض حین پخت و ظاهر زیبایی‌شناختی را تعیین می‌کند.
تصویربرداری تشخیصی، سنگ بنای دندانپزشکی مدرن محسوب می‌شود. این تکنیک‌ها به دندانپزشکان این امکان را می‌دهند تا فراتر از آنچه با چشم غیرمسلح دیده می‌شود، نفوذ کرده و ساختارهای داخلی دندان، بافت‌های حمایتی اطراف آن (مانند استخوان آلوئول و رباط پریودنتال) و ناهنجاری‌های احتمالی را مشاهده کنند. در میان طیف گسترده‌ای از روش‌های تصویربرداری، تصویربرداری تک‌دندان (Intraoral Radiography) جایگاه ویژه‌ای دارد. این دسته شامل تکنیک‌هایی است که در آن منبع اشعه ایکس و آشکارساز (فیلم یا سنسور دیجیتال) در داخل دهان بیمار قرار می‌گیرند تا تصاویری با وضوح بسیار بالا از دندان‌های منفرد یا نواحی کوچک به دست آید.
سندبلاست یک روش غیرتهاجمی برای پاک‌سازی و آماده‌سازی سطوح دندانی است که در آن ترکیبی از هوا و پودرهای بسیار ریز (مانند بی‌کربنات سدیم یا اریترول) با فشار کنترل‌شده به سطح دندان پاشیده می‌شود. این روش موجب حذف لکه‌ها، پلاک‌های نرم، رنگ‌گرفتگی‌ها، و تمیزسازی نواحی دشوار می‌شود و در موارد ترمیمی نیز جهت ایجاد زبری کنترل‌شده برای افزایش چسبندگی مواد ترمیمی، کامپوزیت و سمان‌ها به کار می‌رود. سندبلاست نسبت به روش‌های مکانیکی سنتی، کم‌صداتر، سریع‌تر و بدون تماس مستقیم ابزار است و معمولاً برای بیمار بدون درد یا با حداقل ناراحتی انجام می‌شود.
